﻿<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<ArticleSet>
  <ARTICLE>
    <Journal>
      <PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName>
      <JournalTitle>پژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران </JournalTitle>
      <ISSN>2538-3345</ISSN>
      <Volume>3</Volume>
      <Issue>3</Issue>
      <PubDate PubStatus="epublish">
        <Year>2018</Year>
        <Month>12</Month>
        <Day>26</Day>
      </PubDate>
    </Journal>
    <ArticleTitle></ArticleTitle>
    <VernacularTitle>مروری بر پیوندزنی پلی‌اولفین‌ها با اکستروژن واکنشی</VernacularTitle>
    <FirstPage>0</FirstPage>
    <LastPage>0</LastPage>
    <ELocationID EIdType="doi" />
    <Language>fa</Language>
    <AuthorList />
    <History PubStatus="received">
      <Year>2018</Year>
      <Month>12</Month>
      <Day>26</Day>
    </History>
    <Abstract></Abstract>
    <OtherAbstract Language="FA">‌آنجا که پلی‌اولفین‌ها ساختاری‌ غیرقطبی دارند و آب گریز هستند،استفاده از اکستروژن واکنشی به‌صرفه ترین روش چه از‌ لحاظ اقتصادی و چه از لحاظ زمانی‌ برای حل این مشکل است. در واقع اکستروژن واکنشی روشی  برای ارتقای خواص پلیمر و اصلاح ساختار آن است. در این میان استفاده از مونومرهای قطبی نظیر مالئیک انیدرید یا ترکیبات اکریلاتی، روش مرسوم محققان دانشگاهی و صنعتی برای قطبی کردن پلی اولفین‌ها است.در این پژوهش اصلاح شیمیایی پلی‌اولفین‌ها از طریق عوامل قطبی مورد بررسی قرار گرفته است. در بخش اول به سازوکار کلی واکنش پرداخته شده است. درادامه واکنش‌های جانبی و شرایط کلی مورد نیاز واکنش مورد بررسی قرار گرفته است. در ادامه انواع مونومرهای معمول برای فرایند پیوندزنی و روش‌های آزمایشگاهی مرسوم برای ارزیابی مونومر پیوند زده شده به پلی‌اولفین مورد بحث قرار گرفته است.                                            </OtherAbstract>
    <ObjectList>
      <Object Type="Keyword">
        <Param Name="Value">فرایند اکستروژن واکنشی، پلی‌اولفین ها، مونومر قطبی، آغازگر</Param>
      </Object>
    </ObjectList>
    <ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://irdpt.ir/en/Article/Download/27571</ArchiveCopySource>
  </ARTICLE>
</ArticleSet>